мај 15, 2021

По(а)рно сексуално образование

Формално, мојата генерација е сексуално необразована. Самоуки сме. Па, сепак се оженивме и добивме деца. Нашите внуци ќе бидат сексуално образовани. Да видиме ќе бидат ли посреќни. Моето мислење е: во овој морално болен свет, кој ја брише границата меѓу природното и неприродното, да му дадеш на своето дете од најмали нозе погрешно, општествено организирано сексуално образование, пред да му дадеш стабилно емотивно и духовно образование, значи да му дозволиш да седне на буре барут и да запали томпус. Точно е дека веќе не смее порно-сајтовите да бидат единствениот сексуален „даскал“ и „воспитувач“ на младите. Во потрошувачкото општество, порнографијата го сведува сексот на стока и услужна дејност. Но не се плашам јас за порнографијата. Таа, со она што се продава преку разни НВО кај нас како светски образовен хит, „сеопфатно сексуално образование“ (Comprehensive Sexuality Education), сигурно нема да биде непријател. Зошто мислам така? Според мое мислење, две нешта не можат да бидат предмет на наука, па според тоа и на образование: верата и љубовта. Ако до Бога се доаѓа само со срце, а не со разум, тогаш не може да има „наука за Бога“. Ако до љубениот/љубената се доаѓа само со срце (а не со разум), не може да има ни наука за љубовта. Може да има само поуки. И сексологијата премолчено признава дека не е наука за љубовта: најчесто се сведува на она што Хелените го викаа ТЕХНЕ („занает“ во уметноста), а моите сфаќања за љубовта не подразбираат таа да се сведе на техника на сексуално комуницирање.
Но што дрдорам јас за љубовта? Каква врска имаат љубовта и сексот по експлозијата на порнографијата? ПРИРОДНО е тие две нешта да се поврзани, а денес се НЕПРИРОДНО („општествено“) разделени. Телесната љубов треба да е продолжение на душата. Тоа што денес таа „доби независност“ од душата е само знак на општествена индустрија на страсти: фала му на капитализмот! Разликата меѓу љубовта и страста, но и нивната поврзаност се опишувани со векови. Накратко, и за оваа пригода само метафорично: страста е слама што пламнува, љубовта е дрво што држи жар.

Најдобро горат заедно. Но љубовта не може да се предизвика однадвор, туку се раѓа внатре, како изворно чувство во човекот. Напротив, страста се предизвикува однадвор. Пример: крај кафуле во кое седат сто момчиња, поминува провокативно (с)облечена девојка. Сигурно е дека кај повеќето ќе предизвика страст. Но само едно (ако воопшто и едно) момче ќе почувствува и внатрешна „афилијација“ кон неа, таква што би постоела и кога девојката би била облечена до носот. Нема да се вљубат сите. Но денес се зборува за СЕОПФАТНО СЕКСУАЛНО образование, а не за ЉУБОВНО образование. (Каква нескромност – која наука е сеопфатна, кога тоа не е ни астрофизиката?) Тоа образование, како што тврди еден сајт, е сеопфатно зашто ги опфаќа „сите културолошки, психосоцијални и емоционални аспекти на сексуалноста односно ЗАДОВОЛСТВОТО и сексуалната различност како основа за една здрава и толерантна млада личност“. За ССО „сите аспекти“ се културолошките, психосоцијалните и емотивните. Супер: а каде се духовните? Љубовта не е само емотивна, психосоцијална, а најмалку културолошка појава. Таа е интима на духот, не на телото, општеството и културата. Затоа, ССО сепак ќе развива страсти: ќе се занимаваат со сексот издвоен од љубовта. Јасно велат: ќе се занимаваат со „задоволството“. Но такво задоволство издвоено од љубовта може да обезбеди и порнографијата, како и честото менување непознати партнери.

За издвојувањето на сексуалното „задоволство“ од љубовта, како причина за пропаст на цивилизациите се говори од британскиот антрополог Џозеф Анвин („Сексот и културата“, 1934) наваму. Неговото истражување, од кое тој очекуваше да ги потврди фројдистичките тези за пропаст на културите поради сексуално воздржување (што раѓа фрустрации), го покажа спротивното: сексолибералните култури пропаѓаат во рок од три генерации, моногамните опстануваат. Оваа студија ја коментираше и Алдос Хаксли во својата „Етика“ од 1946-та. До денес се води полемика за и против незауздениот секс. Многумина поумни пред мене укажувале дека расцепувањето на еротското и извлекувањето на страста од љубовта (така децата јадат торта – само шлагот) е знак на празен културен „есенцијализам“, кој води кон пропаст на семејството и културите. Арнолд Тоjнби тврдеше дека 19 од 24 важни цивилизации пропаднале морално и однатре, а не воено и однадвор, токму поради „издвоениот шлаг“.

Целата колумна тука.

Сподели
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •