јануари 26, 2021

Велепредавство!

Со години, како статисти или публика следиме куклен театар во кој главните ликови се креираат и/или елиминираат според желбата на главните сценаристи и режисери. Додека најголемиот дел од македонската јавност се занимава со детална анализа на последното интервју на еден ступиден (според негови зборови, црпнат) човек, кој е (не)случајно одбран како најдобар егзекутор од позицијата премиер на овој протекторат, не ги гледа многу поважните нешта. Од колосалнава цепаница не се гледа шумата. Нештата кажани во интервју се навреда по ампутација. Мазохистички е да се вџашуваш од интервју по сè што е реално сторено. По Преспа нема каење… Но на оваа масовна хистерија, како што обично бива, се приклучуваат (во случајов, наводно леви) интелектуални тврдокорни бранители на ликот и делото на Заев (во филмски жаргон би рекле die hard или à bout de soufflé, до последен здив). Го бранат неодбранливото и повикуваат на самокамшикување, а потоа самозапалување – во име на некакви наводни европски вредности. За да биде комплетно, од долгогодишна самоизолација излезе и Бранко Црвенковски, кој бара партиски суд за човекот на кој, откако го аболицира од милионски криминал, му ја предаде (банкротираната) партија. Поентата е: не се разбуди поранешниот претседател на државата (бидејќи тој тоа едвај и да беше), туку бившиот претседател на СДСМ. Партиските војници не одговараат пред државни судови, само пред партиски.

Од општата какофонија, како поразумен ми се издвои еден коментар (на Зеколи): „Мислам дека НАТО (не Столтенберг) и Пентагон треба да погледнат подлабоко и да организираат интервентна дискусија со Зоран Заев. Додека не стане предоцна. Неволјата веќе се наѕира на хоризонтот.“ Да се разбереме, јас не мислам дека е ова работа за НАТО и Пентагон, дури и ако Заев е „нивниот кучкин син“ (our son of a bitch, како што љубат да кажат Америте), но точно е дека нивниот играч се преигра и дека е контрапродуктивен. Се заканува да го урне сето она што беше изградено со инструкции заради остварување на нивните геополитички интереси. Подготвен да нè стави в шише, не гледа дека в раце има Молотов коктел. Неволјата над хоризонтот не мораше Касандра да ја предвидува уште во летото 2017 и 2018 година. Сè беше и е како во самоисполнувачко пророштво. Нè правеа луди, небањати, задрти, националисти… за да нè замолчат, затоа што наводно не било прогресивно да си интелигентен и патриот. Прагматични луѓе како Американците, оперирани од историја (всушност, аисторични и некомпетентни кога станува збор за сложените констелации во Европа и особено на Балканот), посегаат по „бум, бум, трес“ решение за македонското прашање. Тоа е својствено за нив, бидејќи други живеат со последиците на нивните операции на стејтбилдинг и Pax Americana. Сега, кога нештата стануваат јасни дури и за слепо вљубените заевисти и интелектуални компрадори, па дури и бившите бугарофили од ДПМНЕ се преродија и пронајдоа како Македонци, сфаќаме дека сме соочени со хамлетовското прашање „да се биде или не.“

Може да звучи претерано, но Македонија е на работ на „војна на секој против секого“, bellum omnium contra omnes, што е дефиниција на претполитичка состојба и граѓанска војна.

Целата колумна на

novamakedonija.com.mk

Сподели
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •