ноември 26, 2020

Писмо на една докторка: „Пациентите не се соодветно згрижени“

„Официјално ве информирам по личното учество во работата на респираторниот центар по една недела смена во тим со специјалист. Во изминатите 5 работни дена од мојата смена во траење од 8 до 16 часа презедов вкупно меѓу 30 и 40 пациенти, од кои јас лично отпуштив 10. Не пријавувам починати пациенти за време на мојата смена. Без оглед на исклучителниот личен напор што го вложив во грижата за пациентите, верувам дека тие не се соодветно згрижени и дека не им е обезбедена потребната грижа, што не е последица на мојата лична посветеност и напор. Имено, за време на целата моја служба, се повторуваа истите проблеми, на кои во неколку наврати апелирав до оние за кои сметав дека се одговорни за решавање на споменатите проблеми во тоа време, меѓутоа, бидејќи скоро ниту еден проблем на кој се осврнав не беше решен, можам само да заклучам дека никој не е одговорен за наведените проблеми и дека јас сум лично одговорна за сите последици, а не се сметам за виновна. Би сакала да ги истакнам следниве прашања:

„Пациентите не добиваат оброци“

1. Пациентите не добиваат оброк секој ден. На количката нема чинии од кујната со име на индивидуални пациенти од за мене непозната причина. Во неколку наврати се јавив во нашата кујна и апелирав на проблемот на кој одговорот беше дека ќе дојде оброкот. Бидејќи морав да ги напуштам просториите на РЦ поради „потрошената“ лична опрема, ги повикав медицинските сестри кои останаа на одделот, но тие не знаат дали пациентот добил или не добил ручек. Јас лично не ги познавам сестрите и техничарите со кои сум на смена, нема соодветно претставување и зближување на персоналот, ниту па можам да ја пребарам болницата за да ми потврдат дали пациентите јаделе.

Следниот ден, при посетите, пациентите потврдуваат дека не добиле оброк, а истото го изјавуваат и други пациенти во собите. Пациентот, кој беше психооргански изменет на 82-годишна возраст, стана по ручекот и шеташе по одделот самостојно, а само благодарение на техничар беше спречен неговиот пад. Пациентот бил со измерен ГУК 3.8. Верувам дека не сум одговорна за потенцијалната закана за пациентите и за лошиот исход на третманот предизвикан од несоодветна исхрана на пациентите, на што не можам да влијаам, ниту чувствувам дека моите индивидуални апели до надлежните служби го решаваат овој проблем на дневна основа.

„Немаме доволно лекови“

2. Нема соодветна количина на лекови во РЦ. ЌЕ ги истакнам инхибиторите на протонска пумпа како профилакса на ординирани кортикостероиди. Нема соодветни аналгетици, а на пациентите со метастатски карцином на коски им беше препишан Лупоцет 500 мг за болка, што во тоа време беше единствениот достапен аналгетик за кој мислев дека е несоодветен и не може да запре таква болка. Секојдневно сум изложена на напади од пациенти и семејства поради недостаток на терапија и немам одговор за тоа кој е одговорен за враќање на пациентите на лековите што ги донеле од дома, бидејќи од матичните лекари не е потребно да им препишуваат лекови на пациентите додека се на болничка нега. Поточно, ова се лекови за улцеративен колитис што ги зема пациентот, а истиот пациент верува дека по напуштањето на болницата нема да ја преземе својата терапија, за што верувам дека сум одговорна како негов водечки лекар.

„Несоодветна хигиена“

3. Покрај тоа, секојдневно добивам поплаки за несоодветна хигиена на пациентот (недостаток на сапун, рачни крпи, недостаток на тушеви и број на тоалети) што ја нарушува состојбата на пациентот и, исто така, не наоѓам никој одговорен за тоа, освен јас што сум потпишан на сите наоди на пациентот.

„Пациентот беше гол 3 дена во собата со пациентите“

4. Исто така, нема одговорно лице покрај мене за пациенти на кои семејството не им носи лични предмети. 84-годишна пациентка била донесена од старечкиот дом во пижами која и била одземена по неколку дена затоа што била валкана и пациентката минала гола 72 часа во просторија со уште 3 други пациенти, изложена на постојани погледи. Креветот на споменатиот пациент се наоѓа веднаш до вратата од просторијата и во текот на 2 дена се изведуваше изградба на нови врати во зградата Б веднаш до таа врата, а пациентот постојано беше изложен на надворешната температура. Над 20 телефонски повици направив за да му донесат на пациентот донирана маица и ќебе, но пациентката тоа го доби сури 4-тиот ден од хоспитализацијата. Како и во горенаведените случаи, сметам дека последиците од овие постапки не се моја правна – медицинска одговорност.

„Немавме шише со кислород“

5. Кога преместувате пациент на средна возраст во РИЦ (ова е пациент кој имал околу 70% сатурација без кислород и не била постигната сатурација поголема од 78% на 15 L кислород), преносно шише со кислород не беше достапно бидејќи немавме кислород. Не знам кој е одговорен за истото. Бидејќи пациентката беше клинички болна, таа била преместена без кислород, видливо диспнеична, респираторно загрозена.

„Не можам да го слушнам ѕвончето поради опремата“

6. Исто така, пациентите при визитите се жалат на мојот ангажман за време на нивниот престој во РЦ, затоа што ме повикуваат и довикуваат, но дека не доаѓам на повиците. Бидејќи во просториите нема ѕвонче / аларм, а поради опремата што ја носам не слушам добро, не можам да ги слушнам пациентите како се јавуваат и мислам дека во случај кога пациентот повикува на помош, а поради моето неодговарање, тоа остава трајна последица за него. И за ова јас не сум службено виновна.

„Пациентите не примаат терапија“

7. Конечно, поради честите промени на медицинските сестри и техничарите, за разлика од вообичаените посети на одделот, воопшто нема визити со медицински сестри (до вчера, 22 октомври 2020 година) и нема трансфер на информации за пациентите или потврда за тоа како е пациентот и дали пациентот примил терапија. Од пациентите бев информирана дека не примиле терапија. Истото го потврдуваат и другите пациенти кои споделуваат соби.

„На пациентите не им беше обезбедена соодветна грижа“

Како заклучок, верувам дека во овие услови за работа, на пациентите не им се обезбедува соодветна медицинска нега и дека нивните права се повредени. Јас не се сметам за правно медицински одговорна за истото, но во случај на тужби од семејствата или од самите пациенти, не мислам дека сум законски заштитена. Со оглед на тоа што мојата слобода на совест е загарантирана со член 18 од Универзалната декларација за човекови права и според чл. 47 од Уставот на Република Хрватска (Службен весник, пречистен текст, бр. 56/90, 135/97, 8/98, 113/00, 124/00, 28/01, 41/01, 55/01, 76/10, 85 / 10, 14.05.05), имам загарантирано право на жалба до совеста, во согласност со Хипократовата заклетва, верувам дека поради техничките услови во кои работам не им ја обезбедувам на пациентите потребната медицинска нега и не сум одговорна за потенцијално непожелни резултати од третманот “, напишала лекарката.

Докторка од Клиничка болница Загреб

Извор: Индекс (index.hr)

Сподели
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •