ноември 24, 2020

Кога правото ќе стивне во (квази)вонредна состојба

Кога врвен професор по уставно право ќе оцени дека предлозите на Комисијата за заразни болести се оправдани, без оглед какви се, односно дека во услови на пандемија примарно е јавното здравје а не Уставот, тоа е сериозна порака. Што е Уставот во однос на пандемија? – гласеше неговото реторичко прашање. Ако тргнам назад да ги барам постарите изјави во врска со Преспанскиот договор, лесно ќе најдам слични коментари во стилот (парафразирам) „Што е Уставот во однос на нашата евроатлантска иднина?“, „Што е Уставот во однос на мирот?“ итн. Очигледно, Уставот е одамна прогласен за „умрено“ (што би рекол еден бивш реис). Тој е едно големо НИШТО (освен како тема за учебници напишани на стотици страници)! Уставот стана беден смоквин лист (а есен е, и лисјата паѓаат), со кој најчесто се кријат голотијата и срамот на празната државна школка, во која нема ни институции, ни јавно добро, ни правила на кои почива заедницата. Остарев, а сè уште се прашувам зошто воопшто сум студирала право. Зошто сум ги земала сериозно учебниците и предавањата во кои се тврдело дека без устав нема право, без политика во граници на правото нема демократија (и сето тоа во еден стар режим, божем никаков и идеологизиран). Токму тие што ме учеле си вршат „самоубиство“ (симболичко, се разбира) на јавна сцена. Стануваат како Тито кога им порачуваше на судиите да не се држат за правото како пијан за плот.

Целата колумна на професорката Билјана Ванковска во Нова Македонија прочитајте ја овде.

Сподели
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •